مدآنلاین


عکاس ما این‌بار هدفون‌به‌گوش‌های تهران را دنبال کرده است
مد در خیابان؛ هدفون/ تمرین تنهایی در میان جمع


یک روز که دوربین به دست در پیاده روی پارک ملت قدم می‌زدم به عابرانی که از روبه‌رو می‌آمدند نگاه می‌کردم و در فکر هدفون بودم که مرد به ظاهر مسن ولی در باطن جوانی با هاله‌ای زردرنگ دور سرش از دور به سمت من می‌آمد. نزدیک‌تر که شد نظرم به هدفون بزرگ و زرد رنگ او جلب شد.

مدآنلاین، رویا مرادی: شهر، شهرنشینی، زندگی شهری، صنعتی شدن؛ اصطلاحاتی که به گوشمان آشنا هستند. کلماتی که در بطن خود جمعیت، ازدحام، هیاهو، فشار و در نهایت فرسایش و میل به تنهایی را جا داده‌اند. در گذشته‌ای نه چندان دور، وقتی از کار بیرون از منزل فارغ می‎شدیم و به خانه باز می‌گشتیم فرصت و انرژی بیشتری برای در کنار خانواده بودن و پرداختن به امور شخصی و دلخواهمان داشتیم: مطالعه، تماشای فیلم، گوش فرادادن به موزیک و ... .

اما زندگی شهری و پرمشغله امروزی با آلودگی‌های صوتی و آسمان دودی، مسیر را به گونه‌ای تغییر جهت داده که بازه‌های زمانی حضورمان در وسایل نقلیه عمومی یا شخصی یا در حین پیاده‌روی که چندان محدود هم نیستند، تبدیل به فرصت‌هایی برای رسیدگی به برخی امور شخصی چون مرور کارهای پیش رو، یاد کردن تلفنی از دوستانی که به دلیل همین سرشلوغی کمتر جویای احوالشان هستیم، مطالعه وگوش دادن به کتاب‌های صوتی از جمله فراگیری زبان، شنیدن موسیقی و ... شده‌اند. برای اینکه به امور صوتی در جمع  بپردازیم و مزاحم اطرافیان خود نباشیم به  دو گوشی یا همان لغت معمول خودمان هدفون نیاز داریم.

  

اما در سطح شهر مشاهده می‌کنیم که هدفون‌های بزرگ‌تری شبیه به آنچه در استودیوها یا منازل به چشم می‌خورد با این تفاوت که بدون سیم هستند بر سر برخی افراد که اغلب نسل جوان ما هستند خودنمایی می‌کنند. آیا واقعا خودنمایی در کار هست یا به قول مثل معروف هر که بامش بیش برفش بیشتر، مشغله‌هایشان بیشتر است؟

نظر برخی را جویا شدم و دریافتم که گوش دادن به موزیک با در نظر گرفتن سبک موسیقی مورد علاقه‌شان مقوله مهم و جدی در زندگی آنها به حساب می‌آید و زندگی بدون موزیک غیر قابل تصور است. و هدفون بزرگ به دلیل ارائه کیفیتی بالاتر در پخش و در نتیجه تاثیر‌گذاری بیشتر موسیقی و جدا کردن ذهن آنها از محیط بیرونی و صداهای اطرافشان مورد استفاده دارد. دوستی به من گفت: بیشتر موزیسین‌ها زمانی که مشغول ساختن اثر خود هستند به این فکر می‌کنند که شخصی که قرار است این موسیقی را بشنود یا در حال راه رفتن است یا مشغول رانندگی.

یک روز که دوربین به دست در پیاده روی پارک ملت قدم می‌زدم به عابرانی که از روبه‌رو می‌آمدند نگاه می‌کردم و در فکر هدفون بودم که مرد به ظاهر مسن ولی در باطن جوانی با هاله‌ای زردرنگ دور سرش از دور به سمت من می‌آمد. نزدیک‌تر که شد نظرم به هدفون بزرگ و زرد رنگ او جلب شد. بعد از باز شدن باب صحبت، گفت‌وگوی کوتاهی با او داشتم. پرسیدم با این هدفون که در بین همسالان شما ندیدم کسی استفاده کند به چه چیزی گوش می‌دهید؟
گفت: «سکوت. من هفتاد و چهار سالم است و باید خیلی مراقب خودم باشم. در برنامه روزانه‌ام ورزش و پیاده‌روی و تغذیه سالم دارم. این هدفون را هم برای جلوگیری از آسیب آلودگی صوتی شهر استفاده می‌کنم و از آن چیزی پخش نمی‌شود». او از مخاطبان «مدآنلاین» می‌خواهد ورزش کنند و مراقب سلامتی خود به‌خصوص گوش‌هایشان باشند.

گوش کردن به برخی موزیک‌ها هم به دلیل ریتم خاصی که دارند و از آنجایی که شخص کاملا در فضای موسیقی غرق می‌شود روی حالات و حرکات بدن فرد و راه رفتن او تاثیر می‌گذارد. خلق این فضای کاملا شخصی برای خود در اجتماع و بین مردم بازخوردهایی چون نگاه متعجب یا نفی‌کننده مردم را به همراه دارد.